و تو، خوشگل تر از هر روز، با شرم-

نگاهت می کنم، رد می شوی تو

و من با بغض می گویم: دمت گرم!

بانوی قدیم سال با رنگ جدید

پر کرده تمام راهها را از رنگ

آهسته سفر کنید، رنگی نشوید!

یک رباعی جدید: 

روياي قشنگ كودكي بُرد تَرَك

چوپان دروغگو هم افتاد به شك

كبري نگرفت هيچ تصميمي را

«تعطيل شد آسمان» كجايي حسنك؟

که تنهایم نگذاشتند

***

...

با نم نم احساس دلت می بارد

از پنجره ی مقابلت می بارد

عاشق شده ای، نگو نمی فهمم من

عشق از سر و روی خوشگلت می بارد

* دوستانه ترین کلمه رفاقت است... از آن سوء استفاده نکن.

و یک رباعی:

می خواست نشان کوی من را ببرد

از پنجره،های و هوی من را ببرد

این شعر که زیر پای دل له شده است

می خواست که آبروی من را ببرد

***********

*

چشمک نزن و نکن دلم را پر خون

سنگین شده کوله ی گناهم اکنون

آدم نشدم که بیخ گوشم باشی

شیطان برو از زندگی من بیرون

یک سخن طنزآمیز از راشل

دنیا، دنیای پو ل است... اگر یک بانکدار شعری بد بگوید، کسی او را مجرم

نمی شناسد اما اگر یک شاعر چک بی محل بکشد...؟

***************************************************

***

از حاصل عشق تاج و تخت دل خود

در جاده ی روزگار سخت دل خود

با پای پیاده، این به دستم آمد:

سی سال لگد زدم به بخت دل خود

***

با نذر و قسم به جان خود حرف زدم

عمری به تو با زبان خود حرف زدم

تقصیر من است ، اگر نماندی، اصلاْ

من گنده تر از دهان خود حرف زدم

*

* ( شاعر راستین کسی است که وقتی آخرین شعرش

 را خواندی، تو را وا می دارد که احساس کنی هنوز

 بهترین شعرش را نگفته است.)

* جبران خلیل جبران

...

و یک غزل قدیمی دیگر

تقدیرمان، تاوان یک عشق است: تنهایی

تکثیر در شب، مثل طعم کال لالایی

یک عشق با شعر بلند« دوستت دارم»

آویخته بر تارک یک عصر رویایی

بیتوته کرده لای احساس تَرِ «سهراب»

سرشار از آهنگ آویزان نیمایی

                 ***

تقدیرمان... بگذر که با تقدیر یا هر چیز

اما تو در هر جا که باشی، باز اینجایی

                       ***

چندیست با گلسنگهای کوچه ی خورشید

هر پنجره، دارم به احساست هم آوایی

هر پرسه ام در اضطراب چشمهات، اما...

یا من نمی بینم تو را، یا تو نمی آیی

(جبران خلیل جبران)

------

...و این هم غزلی قدیمی

کاشان! الو!( حکایت دوری ست در سرم)

سهراب هست؟ وقت زیادی نمی برم

از پشت روزهای خدا زنگ می زنم

پشت مچاله های ورقهای دفترم

سهراب! حال و روز دلم هیچ خوب نیست

احساس می کنم که در آغاز آخرم

هر روز پرتقالی این شهر رفته است

انگار با هوای بهاران باورم

دیگر چه جور، می شود اصلا، بگو که با-

اینها، که جور دیگر و من جور دیگرم

 **

سهراب! هیچ می شنوی؟... بوق ممتد و...

باران گرفته است، و من همچنان ترم

 *****

این را مثل رباعی بخوانید:

تهران، هزار و سیصد و هشتاد و پنج

و دو مسافر رها در باد

و شاعر نشد آنکه رفت و ماند آنسوتر

عاقل نشد آنکه ماند و رفت از یاد و ...

یعنی که به فکر چاره ات افتاده

هی با دل من تماس می گیری تو

انکار نکن  شماره ات افتاده

اینگونه نبوده ام چنین بیش از حد

بد، بد،به ردیف شعرهایم هی بد

من بچه ی خوب و سر به راهی بودم

عشق آمد و آشنا شد و گولم زد

رباعي

(1)

تا كي همه‌اش هوا به دادت برسد

گولش بزني كه تا به دادت برسد

اي دل! تو دعا بكن به دستم نرسي

آنوقت مگر خدا به دادت برسد

(2)

ديوانه‌ي بي بليط، سرخوش، با حال

انگار گرفته ردّ خود را دنبال

يك ثانيه، تاكسي! (هوا هم گرم است)

در بست! دلم را برسان ترمينال